Toen wij van de stad naar het "platteland" verhuisden,
nu al weer meer dan 10 jaar geleden,
droomde ik van een moestuin en een kas.
We zouden er de ruimte voor krijgen en
ik zou er de tijd voor hebben.
Het leek mij het summum van buiten wonen.
Dus zo gezegd zo gedaan.
Ik ging met grote voorvarendheid aan de slag.
in de kas zaaide ik van alles en
in mijn kleine tuintje achter het huis begon
ik met van alles te poten.
Maar wat ik absoluut had onderschat, waren
1 miljoen duinkonijntjes
en vele niets ontziende herten.
Nu vele jaren later, ben ik ouder
en wijzer geworden.
Ik haal mijn groente bij de boer,
-je kent dat wel, bij zo'n stalletje
en het geld in een brabantiabakje-
zaai naar hartelust sla, mini bietjes
en tomaatjes in de kas
en in mijn inmiddels afgeschermde tuintje
staan de bloemen die ik voorzaai, pluk en
binnen zet.
Ik glimlach naar het wildzwijntje
dat tegen mijn regenton staat.
Het is een laarzenkrabber die de vorige
bewoner had achtergelaten.
Ik had hem eerst in de grond gezet,
maar het werkt niet echt,
dus mag hij mij gezelschap houden.
Terwijl ik een kopje koffie
zit te drinken op het bankje
bij de kas, bedenk ik mij dat
met de natuur moet je leren leven,
je kan hem niet naar je hand zetten
maar wel gebruik van maken.
Ik probeer nog wel eens wat uit
maar vaak weet ik bij voorbaat al
of het gaat lukken of niet.
Wat ik nu zaai, lukt uitstekend
en een feit is, het smaakt
allemaal zoveel beter dan de
voorverpakte groente van
onze grootgrutter.
Ik wens jullie de komende weken
een heerlijke tijd.
Ik ga er even tussenuit
dat deel van mijn gezin bezoeken
dat helemaal aan de andere kant
van de wereld woont.
Mijn kleintjes heb ik een half jaar
niet gezien, dus
ik kan niet wachten.
Hopelijk kom ik terug
met mooie foto's,
op Instagram zal ik wel te volgen zijn.
dus , tot snel.....
