HOME SWEET HOME

na een geweldige vakantie weer thuis,

home sweet home

het was heerlijk om mijn zoon, schoondochter 

en kleintjes terug te zien

en kerst en oud en nieuw 

met het hele gezin compleet

te vieren, dat was echt uniek

maar een kerstboom en 

Rudolph the Red Nosed Reindeer

bij 40 graden blijft toch apart.

ik ben echt een seizoenen-mens.

elk jaargetij heeft zijn charme, zeker ook de winter.

het rode gras

de langzaam opkomende zon

de glinstering van de druppels

de mistwolkjes die tussen de duinen blijft hangen

de overvliegende ganzen

het is weer een feest om terug te zijn.

op mijn eerste wandeling

word ik in de vroege ochtend opgewacht

door de vaste groep 

hondenbezitters uit de buurt

waar we vrijwel elke ochtend mee lopen.

halverwege de wandeling

komen we een enorme roedel herten tegen.

ze hebben honger.

de honden zien ze wel staan, 

maar doen er niets mee

ze zijn het zolangzamerhand wel gewend.

er achteraan gaan schiet niet op

herten zijn altijd sneller.

de herten blijven staan, wel op afstand, 

maar lopen niet weg, ook zij

zijn de honden gewend,

zeker de oudere.

ingezoomd is de foto niet helemaal scherp

maar geeft wel goed weer, hoe groot de geweien zijn

werkelijk enorm.

mijn dag kan niet meer stuk

tevreden loop ik met Trix terug

ook zij heeft weer genoten

van het spelen met haar vriendjes.

fijne week......

DEER IN THE GARDEN

Ik hoor jullie al roepen... ah wat mooi. 

En dat is het ook, het is en blijft bijzonder.

Hertenkampje...? nou nee.

Ruim een week liep ik met de hond terug na een wandeling 

en daar stonden ze, achter in de tuin. 

Niet bang, niet schrikachtig. 

Ik had ze niet eens opgemerkt. 

Het was dat de hond begon te trekken, 

wat ze eigenlijk nooit doet.  

Die heb ik maar even binnen gezet en mijn fototoestel gepakt. 

Ze stonden er gewoon nog, stokstijf. 

Ik kon redelijk dichtbij naderen. 

Op hun koppen zie je hoe de de geweien weer beginnen te groeien. 
Gisteren zag ik ze weer staan, in de tuin van de buren, 
dan zie je hoe snel die geweien groeien

Het zijn heren van ruim 8 a 10 jaar schat ik.

Met een behoorlijk vraatzucht.

Want de nacht daarvoor hadden zij of hun collega's 

de spaarzame planten in de tuin te " grazen" genomen.  

Ik had een hosta en de malva tegen de muur mist ook de nodige bladeren,

 die krijgt een zware start.

Gelukkig staat mijn bloemen- en kruidentuin achter 

een 2 meter hoog hek en de groenten in de kas.

En ach.. als ze je zo onschuldige aankijken, dan kan je toch niet boos worden.

fijn week...

AN EARLY MORNING WALK

Ik vind niets heerlijker dan vroeg opstaan, makkelijke kleren aan, met hond en fototoestel het duingebied in. De zon komt op door de wolken. Overal om me heen staan damherten. Je ogen raken er aan gewend ze te spotten. De dames zijn nog niet diep de duinen in om te kalveren. Dat is over een paar weken, dan zien we ze nauwelijks meer.
Soms staan ze in groepjes, soms alleen. Soms zijn ze lastig te zien in het hoge gele gras, soms vol in vizier. Soms met prachtige geweien. Nog even, want het is nu de tijd dat de geweien gaan afvallen. Het mannetje dat me zo aankijkt is zeker 6 jaar oud, hij ziet er sterk en gezond uit. 
Afgelopen week vond meneer K een enorm gewei in de tuin. Dit was hoogstwaarschijnlijk vlak daarvoor gevallen, de haartjes zie je nog zitten. 
Bij herten valt eerst de ene kant van het gewei eraf, een paar dagen later de andere. Daarom lopen er nu koddig sommige heren trots met een half gewei.

Van mij schrikken ze niet, ze zijn hier gewend aan mensen, al houden ze wel gepaste afstand. De hond houden ze angstvallig in de gaten, maar die is niet in hen geinteresseerd. Langzaamaan wordt het licht feller en de temperatuur hoger. 
Op de terugweg neemt de hond nog een verfrissend bad in een poeltje, mij lijkt het niets, maar zij geniet er elke dag weer van.
We kunnen er samen weer tegen.

Fijne dag....

SPRING IN APRIL

Het is druk in huize K.

De tuin, zaaien, vrijwilligers werk, even dit, even dat. 
Herkenbaar?
Met zulk prachtig lenteweer wil je alles wel tegelijk doen, want in de tuin werken in de regen heeft niet direct mijn voorkeur. 
De natuur spuit eruit. De bomen staan zo mooi in bloei dat het lijkt als ware ze met sneeuw bedekt.
Met mijn leren handschoenen ga ik de bramen en brandnetels te lijf. Geen lievelingsklusje, maar als ik het nu grondig aanpak heb ik daar de hele zomer profijt van.

Naast alle drukke werkzaamheden probeer ik mijn momentjes te pakken. Zo zat ik laatst met een kop thee met mijn snuit in de zon. Toen ik mijn ogen open deed zag ik de vogeltjes snoepen uit de pindakaaspot. Gebiologeerd heb ik er naar zitten kijken. 
Ik vergat de tijd, de thee was koud, maar mijn hoofd even helemaal leeg en een glimlach op mijn gezicht, als dat niet mindfull is?

Jaren geleden heb ik een roze quilt voor mijn dochter en en een blauwe van zakdoeken voor mijn zoon gemaakt. Met een grote zak in het midden voor hun knuffel. Ik heb ze nog steeds, versleten en vaal. Maar ze voelen zacht en ruiken naar vroeger. In de zomer als het erg warm is hier boven, slapen de kleintjes eronder.
Ik wil een quilt gaan maken voor mijn jongste kleindochter. De stof ligt al klaar. De naaimachine moet nog tevoorschijn komen.  "Atelier Gumus" zoals we dat hier thuis noemen, gaat dan open. Ik kijk er nu al naar uit.

Mijn haakwerk in de avond en voor het slapen gaan een heerlijk boek. 
Zo heb ik laatst voor de Engelse leeskringhet boek  Gap of Time moeten lezen.  De Winter Tales van Shakespeare in een modern jasje. Het boek in inmiddels in het Nederlands vertaald en zeker een aanrader. Ademloos heb ik uitgelezen. En het is een van de weinige boeken die ik zeker nog een keer zal lezen, want er zitten meerdere lagen in die je de eerste keer niet ontdekt.

En na een dag buiten als avondeten gado gado van heel veel verse groente met zelfgemaakte pindasaus en gegrilde kippedijtjes voor de vleesliefhebbers.


Ik wens jullie een mooie week....

EMPTY NEST

Deze omakloek is verdrietig.

Gisteren zijn mijn schoondochter en de twee kleintjes voor lange tijd vertrokken naar een ver Aziatisch land. Mijn zoon is hen al een paar weken geleden vooruit gegaan om kwartier te maken.

Nou ben ik iemand die kinderen ziet als vogels.
Je broedt mooie eieren uit, verzorgt hen, geeft ze warmte en geborgenheid en laat ze opgroeien tot prachtige trotse vogels. Je geeft ze vliegles, eerst voor kleine vluchtjes, dan voor langere. Ze gaan uit logeren, op kamp, op hun eerste reis, op kamers. 
En dan verlaten ze het nest, om hun eigen nest te bouwen.  De ene vogel komt - eenmaal uitgevlogen - vaker buurten dan de andere, maar in principe gaan ze na een bezoekje gewoon weer terug naar hun eigen nest.
Deze stadia had ik al een tijdje achter de rug. Mijn beide kinders hebben inmiddels eigen stevige nesten.

Op mijn zoon ben ik super trots dat hij de uitdaging van het buitenlandse avontuur met beide handen heeft aangegrepen, voor mijn schoondochter heb ik bewondering dat ze haar leven opgeeft om haar vogel te volgen. En de kleintjes...die krijgen een prachtige ervaring, zij zullen zich veilig voelen in het nest dat hun ouders daar voor hun bouwen.

Maar ja een oma-hart....dit hart is toch een beetje droevig omdat we niet regelmatig over en weer langs kunnen vliegen. Niet even oppassen en knuffelen, geen weekendje meer logeren.

Dag opa Zee, dag oma Zee.

De ultieme les in loslaten.

Ik zoek troost in de natuur om me heen.
De damherten op het vrije veld in de ochtendzon. Het kleine reetje in de tuin van de buren. Het gewei waar onze hond mee kwam aanlopen.
De volle houthokken, gekloofd door mijnheer K, die in de zon staan te drogen, voor de volgende winter.
De schittering van de zon op het zeewater en een jonge meeuw die vlak bij me kwam zitten. De narcissen die ik in de herfst heb geplant en die nu staan te wuiven in de wind.
De grote krentenboom die op het punt staat in volle glorie open te barsten. Zo droom ik van een ontwakende natuur en al het nieuwe leven dat op komst is.

Ondertussen neurie ik de muziek van Krezip: Sweet Goodbyes.

Het leven gaat gewoon verder. In juni gaan mijnheer K en ik er heen, om te kijken wat voor mooi nest ze daar gebouwd hebben en ik weet nu al dat het goed zal zijn.



fijn weekend....