PRICACY

dinsdag 27 maart 2018

REAWAKENING















Het voorjaar is een seizoen dat er ineens is.
In de ochtend hoor je de vogels weer zingen.
Het blijft langer licht,
wat heerlijk is voor een avondwandeling.

Het openhaardvuur dat de avond tevoren nog 
brandde, blijkt niet langer nodig.
In de tuin lijkt het wel alsof elke bloem en blad
er ineens uitspuit.

Het is alsof de wereld na een lange winterslaap
plots wakker wordt met de belofte van een nieuw begin.
De vraag is alleen, wat betekent voor jou, de lente?
Maak je alleen voornemens op 1 januari,
maar waarom niet in maart?
Wat wordt het meest belangrijke voor komende seizoen?

Wil je nieuwe vaardigheden of talenten ontdekken?
Vriendschappen een nieuw leven inblazen?
Wil je meer doen, of juist stoppen met teveel doen 
en juist dat doen waar je hart van gaat zingen?

De lente is een perfecte tijd om te denken aan de 
grote schoonmaak, niet alleen letterlijk, maar ook psychisch.
De lente geeft ons meer licht om meer tijd buiten te besteden.
Probeer tenminste een uur per dag naar buiten te gaan,
weer of geen weer, het geeft zoveel energie.

Maak een lange wandeling, ga tuinieren, 
in de zon te zitten met vrienden.

Het is een tijd van hoop en 
vernieuwing na de lange winterslaap 
en een tijd om naar voren te kijken
 na de lange periode van  zelfreflectie 
tijdens de winterslaap.

De engelsen hebben hier een prachtig woord
voor: "reawakening",
maar het is een woord dat zich niet laat vertalen.
Ik zou van alles kunnen verzinnen
maar 1 ding weet ik zeker
De lente voelt voor mij als een soort


"opnieuw beginnen".


Ik wens jullie een prachtige  voorjaarsweek .....




Meer over dit onderwerp lezen 
 - creative countryside magazine (klik)  -

dinsdag 20 maart 2018

CHANGING OF THE SEASONS















Terug van vakantie
met een hoofd vol plannen en ideeen
uitgerust, opgewarmd en weer vol energie
en dan kom je aan in de sneeuw met
die ijskoude wind, voor mij hoefde het
niet zo nodig meer, maar ja 
we hebben het niet voor het kiezen
en het blijft mooie plaatjes opleveren.

Het is echt de wisseling van seizoenen
het heeft wel wat.
Ik ben nog een omslagdoek aan het haken, 
die ligt 's avonds lekker warm op mijn schoot.

Maar aan de andere kant
ben ik op de vakantie
 begonnen aan een nieuw 
lichter project
" mindful borduren " 
Degenen die mandala's tekenen
zullen dit zeker herkennen.
Op de site van Calm Moment (klik)
stond er een heel artikel over met een patroon.
Dus had ik wat spulletjes meegenomen
om het uit te proberen.
Ik kan niet anders zeggen, het werkt
net als kleuren, het is je hoofd leeg maken
hoe moeilijk is dat. 

De zon is inmiddels weer terug, 
de herten koesteren zich in het zonnetje,
net als Trix, dieren weten hun moment te pakken.
Binnen staan bossen tulpen
en de zon staat nog laag.
De natuur komt voorzichtig tot rust
en bereidt zich heel , heel voorzichtig voor 
op de lente.

Ik heb behoefte aan ander eten, 
met meer groenten
met minder of geen vlees.
Gezonder, lichter.
Stampotten hoeven voor mij niet meer.
Eten uit een kom bevalt mij, 
zoals deze Sushi Bowl Kip Teriyaki (klik).

De zon gaat onder achter de duinen als een 
brandende vuurbal.
Ik probeer de rust van mijn vakantie
nog even vast te houden 
en ik lees verder in het geweldige boek
"Een Klein Leven" van Hanya Yanagihara (klik)
met een warme kop thee.


ik wens jullie een mooie week....




dinsdag 27 februari 2018

ARCTIC COLD











Het kon niet uitblijven
dat we nog een veeg van de winter
 zouden gaan krijgen.
Maar zo koud, tjonge, wat koud.
Mooi, uiterst fotogeniek
maar de tranen stromen over je wangen
en je handen zijn acuut bevroren.

De vogels hebben het lastig, 
ik voer maximaal bij
behalve de reiger, die kan ik niet helpen
die staat  wat verloren aan de rand van
zijn bevroren vijver.
De paardjes hebben gelukkig een heel dik winterdek
zij redden het wel.

Ik houd mezelf warm met thee en het
heerlijke tijdschrift Country Homes
waarin een prachtig artikel staat over het
huis van de schrijfster van het blog home by the loch
Ik zet tulpen neer en koester me in het zonnetje.
Ik heb het niet zo met deze kou,
daarom ga ik er even tussen uit.
Jullie zien me weer terug als ik de broodnodige
vitamientjes op heb gedaan.


Zorgen jullie in de tussentijd goed voor jezelf?....









BewarenBewaren

dinsdag 20 februari 2018

ONCE UPON A TIME











er was eens.......

"...........zo gaat het verhaal
een bejaarde man in 1993 die een
prive hertenkampje had, 
met 13 damhertjes.
Gezien zijn leeftijd moest hij 
naar een bejaardentehuis
( die had je toen nog) en
de goede man maakte
 zich ernstige zorgen 
over zijn hertjes. Hij zette op 
een mooie ochtend de poort open......."


Zo zijn de herten op ons eiland
gekomen. Het zijn er nu
25 jaar later gemiddeld 500.
Ik ben een groot voorstander 
van de jacht, mits vakkundig
uitgevoerd. En dat wordt gelukkig
op dit eiland al jaren gedaan
om toestanden zoals elders in
het land te voorkomen.
Want de leefomstandigheden voor 
deze herten zijn hier ideaal, 
alleen hebben ze geen natuurlijke vijanden
en is de ruimte waar ze leven 
beperkt, omringd door de zee.
Met alle gevolgen van dien.

Ik woon midden in het natuurgebied
en loop dagelijks met mijn camera
om te kijken of ik ze tegenkom.
Denk niet dat je over ze struikelt,
daar is het gebied nou net weer te groot voor.
Er komen dagen, regelmatig weken voor
dat ik ze niet zie. En dan nog liggen
of staan ze verscholen in het hoge gras
en zijn moeilijk zichtbaar door hun
perfecte camouflage kleur.

Maar momenteel is de jacht in volle gang 
en worden ze wat opgedreven naar
gebieden waar niet gejaagd mag worden,
zo slim zijn ze wel.

Zoals ook afgelopen weekend.
Koud, het veld met rijp,
hoorde ik een niet thuis te brengen geluid.
2 damherten waren aan het vechten.
Niet de krachtmeting
zoals die in het najaar plaatsvindt,
maar het ging er even zo goed pittig aan toe.

Ik vergat helemaal foto's te maken
en heb eerst een tijdje gebiologeerd staan kijken
naar de 2 kemphanen. Die hadden 
duidelijk een appeltje te schillen.
Spectaculair !!

Ik ben het mannetje van het hertenkamp 
nog altijd dankbaar.

Ik wens jullie een prachtige week...






dinsdag 13 februari 2018

THE SCENT OF SPRING









Tjonge wat is het koud geweest
met vorst, hagel, regen en straffe wind.
We verlangen allemaal een beetje naar 
de lente en de warmte van de zon.

Achter glas is het heerlijk
en ik probeer uit alle macht
de winter uit huis te verdrijven
door bossen tulpen
en manden met hyacinten
in de kamer neer te zetten.

Buiten staan helleborus en 
velden vol sneeuwklokjes  vrolijk
in de koude winterzon te wapperen.
Ik kreeg het eerste boeketje uit
de tuin van een lieve vriendin,
het voorjaar staat echt om de hoek!!

Er is nog een methode om de 
lente je huis in te brengen
en dat is door een heerlijke
frisse lemongeur in je huis.

Je legt in een ovenschaaltje 
(eventueel een steelpannetje) een paar
schijfjes citroen, een kaneelstokje
wat rozemarijn, een paar laurierblaadjes 
evt een appelschilletje en evt wat kruidnageltjes
dat laatste bevalt mij persoonlijk minder
omdat het mij eerder aan de kerst 
dan aan het voorjaar doet denken.
Elke andere variatie is uiteraard denkbaar.

Het bakje vullen met water
en op een vuurtje of waxine lichtje zetten.
Lekker de hele dag laten pruttelen.
De damp verspreidt een zachte lentegeur.
 Zorg dat het niet droogbrandt, dan krijg je hele
andere geuren.

Ik ben dol op deze combinatie en geur
is heerlijk, niet te overheersend en
op een of andere manier geeft het
mij het gevoel dat het de duisternis en de regen
verdrijft.

Ik wens jullie een heerlijk lichte week.....






dinsdag 6 februari 2018

WONDERMENT











Persoonlijk ben ik geen voorstander 
van kinderfoto's op sociale media.
Er zijn teveel dwazen, die daar rare 
dingen mee doen,
maar afgeschermde foto's mi kunnen wel.
Ik wil jullie foto's laten zien over
wat wij eigenlijk een beetje verleerd zijn,
namelijk  " verwondering" .

Zoals een aantal van mijn volgers weten,
woont een deel van mijn gezin
in het buitenland.
De kans dat alle kleinkinderen bij elkaar zijn 
is redelijk uniek.

Vorige week was mijn zoon met zijn gezin over
en hadden we besloten met alle kleintjes
naar de dierentuin te gaan.
Het was afschuwelijk weer, hagel, wind en regen
maar in het Oceanium van Blijdorp
was het uitstekend toeven.

Het leek wel of wij ook weer kind werden
door te kijken naar de kinderen 
die zich verwonderen over alles wat er 
te zien en te beleven was.
Over de vissen, de kleuren, 
de bewegende lichteffecten op de vloer, 
het nagebootste water.
Het was een groot feest,
voor hen en voor ons.

En de allerkleinste van 1 maand......?
die lag heerlijk te slapen
lawaai of geen lawaai,
dat was mijn verwondering.

ik wens jullie een heerlijke week...