DON'T HURRY

                                           "laten we 1 dag even weloverwogen
                                     doorbrengen als de natuur, en niet ontsporen
                                     door iedere notendop of muggenvleugel die
                                     niet op de rails valt. Laten we vroeg opstaan en niet
                                     eten, of juist wel, maar rustig en zonder storen;
                                     laat gezelschap komen en gezelschap gaan,
                                     laat klokken luiden en kinderen huilen-
                                     vastbesloten om er een mooie dag van te maken"

                                                                             Henry David Thoreau

A GARDEN BY THE SEA

Tuineren zo vlak bij de zee, aan de rand van de duinen is een vak apart.
Ik kom hier de nodige hindernissen tegen. 
Knagende herten die werkelijk alles wat in het voorjaar zoal omhoog komt, opvreten. 
Een miljoen duinkonijntjes die dol zijn op elk malse hapje.
Droge zandgrond, waar voedingsstoffen ver te zoeken zijn. Harde zilte zeewind, die veel planten doet omwaaien.
Kortom, uitdagingen genoeg.

Na tien jaar experimenteren, heb ik redelijk greep op dat wat wel kan en dat wat absoluut niet lukt.
Ik heb er van alles over gelezen en het nodige uitgeprobeerd. Er is veel mislukt, opgeknabbelt of totaal niet opgekomen.
Gelukkig bestaat er internet en kan je bv opzoeken van welke planten herten niet houden. Vooral op engelse sites onder kopje "deer proof plants and scrubs" krijg je genoeg hits om wat kennis te vergaren. Zo zijn ze dol op rozen en violen, maar griezelen van de meeste kruiden en bloemen met harig blad.

Mijn droom over een heuse moestuin is niet uitgekomen. Die uitdaging was te groot. De konijnen deden een ware aanval op het weinige dat op deze grond omhoog kwam. 
Alles wat eetbaar is, kweek ik nu in de kas en dat werkt uitstekend. 
Herten, konijnen en andere knabbelaars houd ik buiten, al moet ik niet vergeten om 's avonds het deurtje dicht te doen. Want heus een ree zit er niet mee om in de kas mijn bakken met sla leeg te grazen.
De moestuin heb ik omgebouwd tot een bloemen- en kruidentuin die omheind is met een hek van 2 meter hoog en dan nog presteert het reetje het om binnen te glippen, maar daar kan ik dan om glimlachen. De grote damherten lukt het in ieder geval niet, daar zijn ze te lomp voor. Zij veroorzaken veel grotere schade dan een kieskeurig reetje.

Het is zoeken naar een aanvaardbaar evenwicht tussen mens en dier. Daar ben ik in deze tuin naar op zoek. De natuur wint altijd, maar je kan ze wel te slim af zijn. Het is een boeiend spel.

Alle zaden heb ik afgelopen winter al besteld bij de belgische " de Nieuwe Tuin "  . Zij leveren topkwaliteit tegen een goede prijs. Met het  zaaien in de kas ben ik net voorzichtig begonnen. Ik ben daar nooit te vroeg mee. Dat werkt aan de kust niet.
Tot mijn verbazing stond er een ameryllis in volle bloei, wat een kadootje.
De raapsteeltjes en de sla komen vrolijk op.
Wat kan ik me verheugen op een heerlijk raapstelenstampotje, het water staat me al in de mond. Puur voorjaar!
De zaden van de lathyrus staan te wellen, ik zie ze al in bloei staan.

Ik laat me leiden door het boek van Belgische Mme Zsazsa, een fantastisch moestuin- en receptenboek, met hele praktische tips. Haar vegetarische recepten zijn werkelijk heerlijk en maakbaar.
Ze heeft een verfrissend blog, met leuke humorische teksten, dat het leven niet perfect hoeft te zijn en dat een misvormd radijsje ook lekker smaakt.
Elke januari brengt ze een tuindagboekje uit, dat je kan uitprinten. Ik maak daar dankbaar gebruik van voor mijn aantekeningen. Je kan het vinden op haar blog.

Na al dit geklungel in mijn tuintje, nog even met de hond naar het strand dat er verlaten bij ligt. 
De zon gaat onder achter de duinen en ik kom tot mijn rust met mijn verslavende haakwerkje.
Laat het voorjaar maar komen. 


fijn weekend....

" ZE LOPEN GEWOON MET ME MEE "

Wie herinnert zich het kinderboek: " Ze lopen gewoon met me mee"  nog?
Met als hoofdfiguren Nel Paardweg en Kareltje Jonas. Bekroond in 1978. Niet voor niets bekroond.
Het was hier in huis een hit toen de kinderen klein waren en ook de kleintjes smullen er van. Nog een keer, nog een keer.. Ze kunnen het bijna uit hun hoofd hardop mee opzeggen.
Het boek is nieuw nauwelijk meer te krijgen, wel nog tweedehands.

Toen ik via het blog van Bit of Color het boekje " gehaakte lappenpoppen " van Sacha Blase langs zag komen, met daarin een patroon van een fantastisch nijlpaard, was voor mij 1+1 = 2.
Ik ben gelijk aan de slag gegegaan en zie hier het resultaat van mijn nieuwe verslaving.
Het zijn waanzinnig goed beschreven patronen, ook voor de minder gevorderde haaksters onder ons en ze zijn ( bijna) allemaal even leuk. Niet moeilijk en in een weekje te voltooien.
Kom er eens om.
Ik heb het nijlpaard bewust zonder veiligheidsoogjes gemaakt. want ook al staat dat veel leuker, ik vind het met een baby altijd griezelig. Ze gaan er altijd aan peuteren.
Let wel goed op de hoeveelheid aanbevolen wol, soms heb je net iets meer nodig dan er aan wol zit op 1 of 2 bollen. het zou jammer zijn dat je op een klein stukje na niet verder kan.

Ik had deze hippo al eerder af, maar ben gisteren op kraambezoek geweest, naar een trouwe leester. Dus ik kon hem moeilijk eerder tonen.

Inmiddels ben ik al weer aan een volgende lappenpop begonnen, want ik moet zeggen.... het werkt echt verslavend.


Ik wens jullie een creatieve week.

EMPTY NEST

Deze omakloek is verdrietig.

Gisteren zijn mijn schoondochter en de twee kleintjes voor lange tijd vertrokken naar een ver Aziatisch land. Mijn zoon is hen al een paar weken geleden vooruit gegaan om kwartier te maken.

Nou ben ik iemand die kinderen ziet als vogels.
Je broedt mooie eieren uit, verzorgt hen, geeft ze warmte en geborgenheid en laat ze opgroeien tot prachtige trotse vogels. Je geeft ze vliegles, eerst voor kleine vluchtjes, dan voor langere. Ze gaan uit logeren, op kamp, op hun eerste reis, op kamers. 
En dan verlaten ze het nest, om hun eigen nest te bouwen.  De ene vogel komt - eenmaal uitgevlogen - vaker buurten dan de andere, maar in principe gaan ze na een bezoekje gewoon weer terug naar hun eigen nest.
Deze stadia had ik al een tijdje achter de rug. Mijn beide kinders hebben inmiddels eigen stevige nesten.

Op mijn zoon ben ik super trots dat hij de uitdaging van het buitenlandse avontuur met beide handen heeft aangegrepen, voor mijn schoondochter heb ik bewondering dat ze haar leven opgeeft om haar vogel te volgen. En de kleintjes...die krijgen een prachtige ervaring, zij zullen zich veilig voelen in het nest dat hun ouders daar voor hun bouwen.

Maar ja een oma-hart....dit hart is toch een beetje droevig omdat we niet regelmatig over en weer langs kunnen vliegen. Niet even oppassen en knuffelen, geen weekendje meer logeren.

Dag opa Zee, dag oma Zee.

De ultieme les in loslaten.

Ik zoek troost in de natuur om me heen.
De damherten op het vrije veld in de ochtendzon. Het kleine reetje in de tuin van de buren. Het gewei waar onze hond mee kwam aanlopen.
De volle houthokken, gekloofd door mijnheer K, die in de zon staan te drogen, voor de volgende winter.
De schittering van de zon op het zeewater en een jonge meeuw die vlak bij me kwam zitten. De narcissen die ik in de herfst heb geplant en die nu staan te wuiven in de wind.
De grote krentenboom die op het punt staat in volle glorie open te barsten. Zo droom ik van een ontwakende natuur en al het nieuwe leven dat op komst is.

Ondertussen neurie ik de muziek van Krezip: Sweet Goodbyes.

Het leven gaat gewoon verder. In juni gaan mijnheer K en ik er heen, om te kijken wat voor mooi nest ze daar gebouwd hebben en ik weet nu al dat het goed zal zijn.



fijn weekend....

VISMOUSSE

                                       

























Het is alweer het laatste blogje van deze maand, dus tijd voor een favoriet recept. Dit maal de vismousse, een recept dat oorspronkelijk uit een oud kookboek van AH komt, door mij een beetje aangepast.

Het is een ideaal recept als voorgerecht bij een etentje of bij een buffet. Te meer omdat je hem van te voren moet bereiden.
Ik maak hem ook wel eens voor ons samen als hoofdgerecht. Daar doe ik mijnheer K een groot plezier mee.

Ik gebruik een puddingvorm in de vorm van een vis voor de vismousse, maar je kan iedere vorm of schaal gebruiken.
Puddingvormen zijn in alle maten en soorten vrij gemakkelijk te vinden in brocante zaken, rommelmarkten, of op internet. 
Duur zijn ze in de regel niet. Het is wel zaak om te kijken of ze nog heel zijn ( zonder chips) en een mooie afdruk hebben, hoe mooier de afdruk, des te mooier de vissmousse uit de vorm komt.




VISMOUSSE

Ingrediënten:
5 blaadjes gelatine 
2 blikken zalm of tonijn ( per blik 220gr) , of 3 blikjes van een kleiner formaat
4 eetlepels mayonaise 
6 eetlepels creme fraiche of zure room 
2 theelepels mosterd
2 eetlepels tomatenketchup 
2 eetlepels citroensap 
zout, 
cayenne peper of paprika poeder
( evt tabasco) 
2 eetlepels cognac of sherry

Bereidingswijze:
week de gelatine in een kom koud water ongeveer 10 min
in een pannetje het vocht uit de blikjes zalm gieten en opwarmen, niet laten koken
knijp gelatine uit het water en doe deze in het warme vocht en laat langzaam smelten, zet vuur uit
velletjes en graten uit zalm/tonijn verwijderen
doe alle ingredienten behalve de gelatine in de foodprocessor of blender en laat draaien tot een glad mengsel, breng op smaak
voeg op het einde het warme vocht met de gelatine toe
smeer de visvorm aan de binnenkant in met olie, vooral de staart en oog
giet het hele mengsel erin
laat minstens twee uur stijven in de ijskast

om de mousse uit de vorm te krijgen, de vorm even in heel heet water zetten en dan gelijk omkeren op een mooie schaal

decoreren met rolletjes zalm, citroen, waterkers ect. en met toast of vers stokbrood




eet smakelijk....

PAASEIEREN PIMPEN

nienekemia

                                                               annemarie's haakblog

                                                               de haakfabriek

                                   

                               

                                                                      

                                                            henmarette

Paaseieren-pimpen is een leuke bezigheid. Je kan ze kleuren, beschilderen, mutsjes geven, noem maar op.
Ik stel voor, ga dit jaar eens helemaal los.
Probeer wel de eieren een kleurtje te geven met natuurlijke kleurstoffen. want van al die tabletjes word ik niet vrolijk. 
Er staan op internet veel recepten maar die van Nieneke vind ik de beste. Het is makkelijk zat, het kost alleen iets meer tijd.

Zelf ga ik met de kleintjes voor de eitjes met de vingerafdrukjes van een heel klein beetje vingerverf, daar maken we dan een mooie tekening van en we gaan natuurlijk paaseieren zoeken met onze paasoren op, ik kan niet wachten.

voor mijn kleinste kleine naar patroon van little cotton rabbits

Mede namens de paashaas wens ik jullie hele gezellige Paasdagen...

• 
  

VOORDAT WE VERDER GAAN

Laten we graag zien omdat we dat kunnen, en leven – voluit en gretig – omdat wij dat mógen en het daarom dubbel zo goed moeten doen.
Laten we beter leren weten, niet meer morsen met de dagen die al die anderen, daar, zomaar, opeens zijn kwijtgeraakt.
Laten we geen engelen zijn, maar als het kan toch ook geen duivels.
Laten we mensen zijn. En helemaal onszelf worden, niet wie we denken dat anderen wilden dat we waren.
Laten we moed houden, durven wankelen en redden wat er te redden valt. Onszelf bijvoorbeeld, en mekaar.
Laten we stoppen met hopen en doen wat moet gebeuren om het te doen gebeuren, en mild zijn voor wie dat nog niet kan.
Laten we ze openlaten: onze deuren, onze armen, onze geesten.
Laten we pantsers afleggen, en het en de andere tegemoet treden, telkens weer. Laten we slapende honden keihard wakker maken. Blijven geloven in dromen die ook uitkomen. Veel verwachten, genoeg spijt hebben, in zeven sloten tegelijk lopen, alle dingen aankijken, ook dat wat ons verontrust.
En laten we minachting koesteren voor de hopeloosheid, weten wat we waard zijn, onszelf gunnen wat we verdienen, want dat is vaak meer dan we geneigd zijn te denken. En laten we begrijpen wat de liefde is, onthouden dat dat alles is, of toch bijna.
Laten we durven. Ja.

– Griet op de Beeck