Het is druk in huize K.
De tuin, zaaien, vrijwilligers werk, even dit, even dat.
Herkenbaar?
Met zulk prachtig lenteweer wil je alles wel tegelijk doen, want in de tuin werken in de regen heeft niet direct mijn voorkeur.
De natuur spuit eruit. De bomen staan zo mooi in bloei dat het lijkt als ware ze met sneeuw bedekt.
Met mijn leren handschoenen ga ik de bramen en brandnetels te lijf. Geen lievelingsklusje, maar als ik het nu grondig aanpak heb ik daar de hele zomer profijt van.
Naast alle drukke werkzaamheden probeer ik mijn momentjes te pakken. Zo zat ik laatst met een kop thee met mijn snuit in de zon. Toen ik mijn ogen open deed zag ik de vogeltjes snoepen uit de pindakaaspot. Gebiologeerd heb ik er naar zitten kijken.
Ik vergat de tijd, de thee was koud, maar mijn hoofd even helemaal leeg en een glimlach op mijn gezicht, als dat niet mindfull is?
Jaren geleden heb ik een roze quilt voor mijn dochter en en een blauwe van zakdoeken voor mijn zoon gemaakt. Met een grote zak in het midden voor hun knuffel. Ik heb ze nog steeds, versleten en vaal. Maar ze voelen zacht en ruiken naar vroeger. In de zomer als het erg warm is hier boven, slapen de kleintjes eronder.
Ik wil een quilt gaan maken voor mijn jongste kleindochter. De stof ligt al klaar. De naaimachine moet nog tevoorschijn komen. "Atelier Gumus" zoals we dat hier thuis noemen, gaat dan open. Ik kijk er nu al naar uit.
Mijn haakwerk in de avond en voor het slapen gaan een heerlijk boek.
Zo heb ik laatst voor de Engelse leeskringhet boek Gap of Time moeten lezen. De Winter Tales van Shakespeare in een modern jasje. Het boek in inmiddels in het Nederlands vertaald en zeker een aanrader. Ademloos heb ik uitgelezen. En het is een van de weinige boeken die ik zeker nog een keer zal lezen, want er zitten meerdere lagen in die je de eerste keer niet ontdekt.
En na een dag buiten als avondeten gado gado van heel veel verse groente met zelfgemaakte pindasaus en gegrilde kippedijtjes voor de vleesliefhebbers.
Ik wens jullie een mooie week....
Gisteren was het mijn dag niet. Het mooie weer ten spijt, maar door wat lichamelijke ongemakken zat ik grommend in mijn vel. Niet om zielig te zijn of om zielig gevonden te worden, dit soort zaken horen nu eenmaal bij het leven.
Maar mijn dag werd aan het einde van de middag helemaal opgevrolijkt door het nieuwe boek van Ingrid van Willenswaard, Lov-ing wool, dat met de post binnenkwam.
Zo mooi verpakt, met een fantastisch kaartje erbij, een kadootje opzich.
En het boek zelf, GEWELDIG, nog leuker dan ik had verwacht....en mijn verwachtingen waren hoog na haar twee vorige boeken.
Ik laat geen foto's van de inhoud zien, maar ik verzeker jullie, het is gaaf.
Je kan het bestellen via haar blog, ing-things.
Ingrid, bedankt, ik voel me weer een stukje beter.
Ik weet wat ik ga doen dit weekend.
Een zeer aangenaam weekend toegewenst....
"
laten we 1 dag even weloverwogen
doorbrengen als de natuur, en niet ontsporen
door iedere notendop of muggenvleugel die
niet op de rails valt. Laten we vroeg opstaan en niet
eten, of juist wel, maar rustig en zonder storen;
laat gezelschap komen en gezelschap gaan,
laat klokken luiden en kinderen huilen-
vastbesloten om er een mooie dag van te maken"
Henry David Thoreau
Tuineren zo vlak bij de zee, aan de rand van de duinen is een vak apart.
Ik kom hier de nodige hindernissen tegen.
Knagende herten die werkelijk alles wat in het voorjaar zoal omhoog komt, opvreten.
Een miljoen duinkonijntjes die dol zijn op elk malse hapje.
Droge zandgrond, waar voedingsstoffen ver te zoeken zijn. Harde zilte zeewind, die veel planten doet omwaaien.
Kortom, uitdagingen genoeg.
Na tien jaar experimenteren, heb ik redelijk greep op dat wat wel kan en dat wat absoluut niet lukt.
Ik heb er van alles over gelezen en het nodige uitgeprobeerd. Er is veel mislukt, opgeknabbelt of totaal niet opgekomen.
Gelukkig bestaat er internet en kan je bv opzoeken van welke planten herten niet houden. Vooral op engelse sites onder kopje "deer proof plants and scrubs" krijg je genoeg hits om wat kennis te vergaren. Zo zijn ze dol op rozen en violen, maar griezelen van de meeste kruiden en bloemen met harig blad.
Mijn droom over een heuse moestuin is niet uitgekomen. Die uitdaging was te groot. De konijnen deden een ware aanval op het weinige dat op deze grond omhoog kwam.
Alles wat eetbaar is, kweek ik nu in de kas en dat werkt uitstekend.
Herten, konijnen en andere knabbelaars houd ik buiten, al moet ik niet vergeten om 's avonds het deurtje dicht te doen. Want heus een ree zit er niet mee om in de kas mijn bakken met sla leeg te grazen.
De moestuin heb ik omgebouwd tot een bloemen- en kruidentuin die omheind is met een hek van 2 meter hoog en dan nog presteert het reetje het om binnen te glippen, maar daar kan ik dan om glimlachen. De grote damherten lukt het in ieder geval niet, daar zijn ze te lomp voor. Zij veroorzaken veel grotere schade dan een kieskeurig reetje.
Het is zoeken naar een aanvaardbaar evenwicht tussen mens en dier. Daar ben ik in deze tuin naar op zoek. De natuur wint altijd, maar je kan ze wel te slim af zijn. Het is een boeiend spel.
Alle zaden heb ik afgelopen winter al besteld bij de belgische " de Nieuwe Tuin " . Zij leveren topkwaliteit tegen een goede prijs. Met het zaaien in de kas ben ik net voorzichtig begonnen. Ik ben daar nooit te vroeg mee. Dat werkt aan de kust niet.
Tot mijn verbazing stond er een ameryllis in volle bloei, wat een kadootje.
De raapsteeltjes en de sla komen vrolijk op.
Wat kan ik me verheugen op een heerlijk raapstelenstampotje, het water staat me al in de mond. Puur voorjaar!
De zaden van de lathyrus staan te wellen, ik zie ze al in bloei staan.
Ik laat me leiden door het boek van Belgische Mme Zsazsa, een fantastisch moestuin- en receptenboek, met hele praktische tips. Haar vegetarische recepten zijn werkelijk heerlijk en maakbaar.
Ze heeft een verfrissend blog, met leuke humorische teksten, dat het leven niet perfect hoeft te zijn en dat een misvormd radijsje ook lekker smaakt.
Elke januari brengt ze een tuindagboekje uit, dat je kan uitprinten. Ik maak daar dankbaar gebruik van voor mijn aantekeningen. Je kan het vinden op haar blog.
Na al dit geklungel in mijn tuintje, nog even met de hond naar het strand dat er verlaten bij ligt.
De zon gaat onder achter de duinen en ik kom tot mijn rust met mijn verslavende haakwerkje.
Laat het voorjaar maar komen.
fijn weekend....
Wie herinnert zich het kinderboek: " Ze lopen gewoon met me mee" nog?
Met als hoofdfiguren Nel Paardweg en Kareltje Jonas. Bekroond in 1978. Niet voor niets bekroond.
Het was hier in huis een hit toen de kinderen klein waren en ook de kleintjes smullen er van. Nog een keer, nog een keer.. Ze kunnen het bijna uit hun hoofd hardop mee opzeggen.
Het boek is nieuw nauwelijk meer te krijgen, wel nog tweedehands.
Toen ik via het blog van Bit of Color het boekje " gehaakte lappenpoppen " van Sacha Blase langs zag komen, met daarin een patroon van een fantastisch nijlpaard, was voor mij 1+1 = 2.
Ik ben gelijk aan de slag gegegaan en zie hier het resultaat van mijn nieuwe verslaving.
Het zijn waanzinnig goed beschreven patronen, ook voor de minder gevorderde haaksters onder ons en ze zijn ( bijna) allemaal even leuk. Niet moeilijk en in een weekje te voltooien.
Kom er eens om.
Ik heb het nijlpaard bewust zonder veiligheidsoogjes gemaakt. want ook al staat dat veel leuker, ik vind het met een baby altijd griezelig. Ze gaan er altijd aan peuteren.
Let wel goed op de hoeveelheid aanbevolen wol, soms heb je net iets meer nodig dan er aan wol zit op 1 of 2 bollen. het zou jammer zijn dat je op een klein stukje na niet verder kan.
Ik had deze hippo al eerder af, maar ben gisteren op kraambezoek geweest, naar een trouwe leester. Dus ik kon hem moeilijk eerder tonen.
Inmiddels ben ik al weer aan een volgende lappenpop begonnen, want ik moet zeggen.... het werkt echt verslavend.
Ik wens jullie een creatieve week.
Deze omakloek is verdrietig.
Gisteren zijn mijn schoondochter en de twee kleintjes voor lange tijd vertrokken naar een ver Aziatisch land. Mijn zoon is hen al een paar weken geleden vooruit gegaan om kwartier te maken.
Nou ben ik iemand die kinderen ziet als vogels.
Je broedt mooie eieren uit, verzorgt hen, geeft ze warmte en geborgenheid en laat ze opgroeien tot prachtige trotse vogels. Je geeft ze vliegles, eerst voor kleine vluchtjes, dan voor langere. Ze gaan uit logeren, op kamp, op hun eerste reis, op kamers.
En dan verlaten ze het nest, om hun eigen nest te bouwen. De ene vogel komt - eenmaal uitgevlogen - vaker buurten dan de andere, maar in principe gaan ze na een bezoekje gewoon weer terug naar hun eigen nest.
Deze stadia had ik al een tijdje achter de rug. Mijn beide kinders hebben inmiddels eigen stevige nesten.
Op mijn zoon ben ik super trots dat hij de uitdaging van het buitenlandse avontuur met beide handen heeft aangegrepen, voor mijn schoondochter heb ik bewondering dat ze haar leven opgeeft om haar vogel te volgen. En de kleintjes...die krijgen een prachtige ervaring, zij zullen zich veilig voelen in het nest dat hun ouders daar voor hun bouwen.
Maar ja een oma-hart....dit hart is toch een beetje droevig omdat we niet regelmatig over en weer langs kunnen vliegen. Niet even oppassen en knuffelen, geen weekendje meer logeren.
Dag opa Zee, dag oma Zee.
De ultieme les in loslaten.
Ik zoek troost in de natuur om me heen.
De damherten op het vrije veld in de ochtendzon. Het kleine reetje in de tuin van de buren. Het gewei waar onze hond mee kwam aanlopen.
De volle houthokken, gekloofd door mijnheer K, die in de zon staan te drogen, voor de volgende winter.
De schittering van de zon op het zeewater en een jonge meeuw die vlak bij me kwam zitten. De narcissen die ik in de herfst heb geplant en die nu staan te wuiven in de wind.
De grote krentenboom die op het punt staat in volle glorie open te barsten. Zo droom ik van een ontwakende natuur en al het nieuwe leven dat op komst is.
Ondertussen neurie ik de muziek van Krezip: Sweet Goodbyes.
Het leven gaat gewoon verder. In juni gaan mijnheer K en ik er heen, om te kijken wat voor mooi nest ze daar gebouwd hebben en ik weet nu al dat het goed zal zijn.
fijn weekend....
